fic HSJ [NC]

ณ โรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่ง เด็กผู้ชายร่างสูงสง่า หน้าตาหล่อเหลา แถมยังเป็นถึงลูกเจ้าของโรงเรียนแห่งนี้อีก ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็เป็นที่สนใจไปซะหมด แต่ภายใต้หน้ากากของชายหนุ่มคนนี้กลับร้ายกาจอย่างไม่น่าเชื่อ นิสัยไม่เคยยอมใคร ต้องการอะไรก็ต้องได้ ไม่ชอบการขัดใจหรือยอมโอนอ่อนให้ใครทั้งนั้น

ตุบ!
“โอ๊ย!ใครวะ”
“ข ขอโทษฮะ”

เด็ก ผู้ชายหน้าตาสวยยังกับผู้หญิง ร่างกายก็เบาะบางน่าถนุถนอมแถมไม่มีที่ติใดๆ ยูโตะยืนมองคนตัวเล็กคนที่เพิ่งเดินชนเขาอย่างไม่ละสายตา แถบจะกลืนกินลงไปแล้วถ้าคนตัวเล็กไม่รีบเดินถอยหลังออกไปซะก่อน แต่ใครจะให้ไปได้ง่ายๆ นึกว่าชนเขาแล้วมาขอโทษแค่นี้มันจะหายงั้นเหรอ คิดง่ายไปไหม

“จะไปไหน!”
“ผม จะไปเรียนฮะ”
“เมื่อกี้นายชนฉันไม่ใช่เหรอ คิดจะเดินหนีไปง่ายๆอย่างนี้เหรอ”
“ผมก็ขอโทษแล้วนะ”
“แค่ขอโทษงั้นเหรอ?”

ยูริมองคนร่างสูงอย่างงงๆ ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ แค่ขอโทษก็น่าจะพอแล้วหนิ ชนแค่นี้เอง บาดแผลก็ไม่มี

“ตามฉันมา”
“ไปไหนฮะ”
“บอกให้ตามมาไง!”
“แต่ว่าจะเข้าเรียนแล้วนะ ถ้าขาดเรียนไปอาจารย์ต้อง...”
“ฉันรับผิดชอบเอง เลิกพูดแล้วตามมาถ้าไม่อยากถูกไล่ออก”

ที่ คนร่างสูงบอกว่าให้เดินตามมาคงไม่ใช่ เพราะเขาเล่นลากแขนคนตัวเล็กให้เดิมตามเขามาตังหาก แต่ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะคนตัวเล็กเล่นไม่ยอมท่าเดียว

“ผมไม่ไป ปล่อย!”
“บอกให้ตามมาไง!”
“ไม่เอา ปล่อยผมนะ...ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยผมด้วย!”
“หึ...ไอ้หน้าไหนจะมาช่วย นี้คงเพิ่งเข้ามาใหม่ละสิ เลยไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร”
“นายเป็นใครฉันไม่เห็นอยากรู้เลย ปล่อยนะ...ไอ้บ้า!”
“ไม่ยอมไปใช่ไหม”
“ใช่...ใครบ้าไปกับนายก็โง่แล้ว”
“งั้นก็ได้ฉันพาไปเอง”
ยู โตะอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดไว้กับบ่าแล้วพาเดินไปห้องส่วนตัวของเขา ซึ่งก็ตกแต่งไว้เหมือนกับห้องนั่งเล่นของเด็กผู้ชายทั่วไป แต่ห้องนี้มีไว้สำหรับลูกชายเจ้าของโรงเรียนเท่านั้นนอกจากเขาแล้วคนอื่นก็ ไม่มีสิทธิ์ ยูโตะวางคนตัวเล็กไว้บนโซฟา เขาจับแขนเล็กทั้งสองข้างยกตรึงขึ้นสูงแล้วมัดด้วยเข็มขัดที่เพิ่งถอดออกมา จากนั้นเขาก็เดินไปเปิดกล้องวีดิโอที่ตั้งอัดไว้แล้ว แน่นอนว่ายูริไม่ใช่รายแรกที่เขาทำอย่างนี้

“จะทำอะไรนะ!”
“แค่อัดไว้ดูเล่นน๊า...ฉันไม่เอาไปให้ใครดูหรอก”
“ไอ้บ้า โรคจิต ปล่อยนะ...ปล่อนฉันเดี๋ยวนี้!”
“ปล่อยแน่ แต่หลังจากที่ฉันได้นายแล้ว ฉันถึงจะปล่อย”
“ฮือออ...ปล่อยเถอะ...ปล่อยฉันเถอะ...ฉันไปทำอะไรให้นายทำไมถึงทำแบบนี้”
“โอ้ๆๆ อย่าร้องน๊า เดี๋ยวทำไปสักพักนายจะชอบเอง ตอนแรกก็แบบนี้ทุกคนแหละ พอทำไปทำมานายจะติดใจจนลืมฉันไม่ลงเลย”
“ไอ้บ้า ทุเรศ!”
“หึ...รีบๆพูดซะ ก่อนจะพูดไม่ออก”

ยูโตะเดินตรงไปยังร่างเล็กแล้วอุ้มให้ลงมานอนที่พื้น แต่ยูริก็เอาแต่ดิ้นแข้งขาเตะถีบไม่ยินยอมให้คนร่างสูงเข้าใกล้ได้เลย

“ชอบรุนแรงใช่ไหม ดีแบบนี้ฉันยิ่งชอบ”
“ไอ้บ้า...ปล่อยฉัน...อะ อ๊ะ!”

ยู ริถูกเคี้ยวฟันงับเข้าที่ต้นคอจนเกิดรอยแดงเป็นวงใหญ่ แถมยังมีเลือดไหลซิบตามรอยคมเคี้ยวที่ถูกกัดลงไป ยูโตะจับคางเล็กยึดไว้กับที่แล้วก้มลงไปประจับจูบที่แสนจะร้อนแรงแทบจะทำให้ ปากเล็กไหม้เป็นจุล เขาบดขยี้ริมฝีปากเล็กอย่างไม่ปราณี บางครั้งก็กัดลงไปที่ริมฝีปากล่างแรงๆตอนที่ยูริขัดขืนไม่ยินยอม ลิ้นหนาแทรกซึมเข้าไปในโพร่งปากรวดเร็วแล้วก็เก็บเกี่ยวความหวานจากโพล่งปาก ของคนตัวเล็กจนทั่วทุกซอกมุม

“อือ...”

เสียงครางร้องประท้วง จากการรุกรานของคนร่างสูงเริ่มดังออกมา ขณะที่ปากทำการรุกรานคนตัวเล็กอยู่ ลำตัวของยูโตะก็ยังทำการรุนรานคนตัวเล็กด้วยเช่นกัน ยูโตะถูไถส่วนกลางกายของตัวเองกับของๆอีกคนไปด้วยในขณะที่ยังจูบกันอยู่และ เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ถอดเลยด้วยซ้ำ พอจูบจนหน่ำใจ ยูโตะจึงรีบจัดการถอดเสื้อผ้าของคนตัวเล็กออกจนหมด ตอนนี้มีแค่ร่างเปลือยเปล่าที่นอนอยู่ตรงหน้าเขา ทั้งๆที่เขาเคยทำแบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแต่ครั้งนี้ความรู้สึก ที่มีต่อคนตรงหน้ามันไม่เหมือนที่ผ่านมา เขากลับใจเต้นทุกครั้งที่มองที่สัมผัสคนตัวเล็ก แทบละสายตาไปไม่ได้เลย อยากให้คนๆนี้เป็นของเขา ของเขาคนเดียว

“อ๊ะ...อ๊าย!”

นิ้ว มือที่ใช้สอดใส่เข้าไปในร่างเล็กกลับไม่สามารถสอดผ่านเข้าไปได้ง่ายๆ แสดงว่าเขาเป็นคนแรกที่ทำกับคนตัวเล็ก ยิ่งคิดคนร่างสูงก็ยิ่งชอบใจ
“รอแปบนะ เดี๋ยวไปหาอะไรมาทำให้ผ่อนคลาย”

ยู โตะเดินไปที่ตู้เย็น เขาหยิบน้ำแข็งก้อนสี่เหลี่ยมออกมาใส่แก้วหลายก้อน แล้วเดินกลับมานั่งลงข้างๆยูริอีกครั้ง สายตาที่ส่งมาให้คนตัวเล็กบ่งบอกว่าหื่นกระหายมากเหลือเกิน

“รับรองว่าจะเย็นสบาย ไม่เจ็บแน่ๆ”

ยู โตะหยิบน้ำแข็งออกมาจากแก้วหนึ่งก้อนแล้ววางมันลงไปบนตัวของยูริเบาๆ เขาจับน้ำแข็งถูไถไปบนยอดอกสีแดงที่ตั้งชันออกมาเล็กน้อยแล้ววนมันไปมาจน ยอดอกนั้นเริ่มตั้งชันออกมามากกว่าเก่า

“อย่า...อ่า...พอเถอะ...”

ยิ่ง คนตัวเล็กร้องห้ามยูโตะยิ่งเพิ่มความแรงใส่ไม่ยั้ง เข้าถูไถน้ำแข็งลงไปที่ยอดอกอีกข้างของยูริแล้วไล่วนมันไปอย่างนั้นจนมัน ละลายหมดไป แล้วเขาก็หยิบน้ำแข็งอีกก้อนขึ้นมาถูมันลงไปที่หน้าท้องเรียบแบนจนทั่วแล้ว ไล่ลงไปจนถึงส่วนแท่งกายของคนตัวเล็กที่เริ่มจะตั้งแข็งออกมา ยูโตะพลิกร่างเล็กให้นอนคว่ำแล้วจับก้นนุ่มให้ตั้งกระดกขึ้น เขาแหวกก้นนุ่มออกเพื่อให้สามารถมองเห็นช่องแคบเล็กๆได้ชัดขึ้น ยูโตะใช้ลิ้นเลียลงไปที่รูนั้นจนมันเปียกปนไปด้วยน้ำลายของเขา เขาหยิบน้ำแข็งขึ้นมาแล้ว ถูมันลงไปบนช่องแคบๆของคนตัวเล็กจากนั้นเขาก็ยัดมันใส่ลงไปในรูแคบทันที คนตัวเล็กที่นอนระทวยอยู่ถึงกับสะดุ้งร้องครางออกมาดังลั่น

“อะ อ๊าย!...นายพอเถอะ...ฉันไม่ไหวแล้ว”
“แค่นี้เอง...ยังมีเด็ดกว่านี้อีกนะ”

ยู โตะเดินไปหยิบหลอดแก้วใสๆที่เหมือนกับเอาไว้ทดลองในห้องวิทยาศาสตร์ เขาหยิบถุงยางอนามัยใส่เคลือบลงไปบนแท่งแก้วแล้วจับมันยัดใส่ลงไปในร่างเล็ก เบาๆ

“อ่า...จ เจ็บ...อย่าทำแบบนี้”

คนร่างสูงไม่ฟังคำร้อง ขอใดๆเลยแม้แต่นิดเดียว เขากลับเสียบแท่งแก้วนั้นลงไปลึกอีกจนเกิดมีเลือดไหลออกมาจากช่องแคบนั้น แต่เขากลับไม่สนใจยังเฝ้าเสียบแท่งแก้วใส่เข้าไปไม่ยั้งมือ เพราะมันมีถุงยางเคลือบอยู่ เลยทำให้เวลาใส่แท่งแก้วเข้าไปมันไม่ฝืดเคือง ยูโตะมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กเวลาที่แท่งแก้วสอดใส่เข้าไป ยิ่งช่องนั้นมันหดรัดแน่นมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งทวีอารมณ์อยากในตัวยูริมาก ขึ้น ยิ่งบวกกับเสียงร้องครางหวานๆแล้ว ยิ่งประทุห้วงอารมณ์ให้ตื่นขึ้นมาได้มากทีเดียว

“อะ อ่า...เจ็บ...อื้อ...พ พอแล้ว”
“งั้นทำอย่างนี้นายจะเจ็บไหม?”

ยู โตะพลิกร่างเล็กให้นอนหงายแล้วใช้อีกมือที่ว่างเลื่อนไปบีบกำส่วนกลางกายของ คนตัวเล็กเอาไว้ เขาค่อยๆบีบเม้มมันคนส่วนนั้นเริ่มขยายขนาดออก คนร่างสูงรูดสาวมันขึ้นลงจนเกิดน้ำใสๆออกมาจากร่างเล็ก แต่เขาก็ยังไม่ลืมที่จะสอดเสียบแท่งแก้วไปพร้อมๆกับรูดแท่งกายข้างหน้าไป ด้วย แค่นั้นยังไม่พอยูโตะยังก้มลงไปดูดเลียส่วนกลางกายของคนตัวเล็กจนชุ่มไปหมด เขาอมมันเข้าออกอยู่ในปากอยู่นาน ทั้งดูดเม้ม เอาลิ้นเลียวนตรงส่วนยอดหัว ไม่นานน้ำใสๆออกถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างเล็กแล้วพุ่งฉีดใส่ปากของอีกคนคน เลอะเต็มปาก

“น นาย...อ่า!!!”

เสียงร้องครางยามที่อารมณ์ได้ ถูกปลดปล่อยช่างยั่วยวนคนร่างสูงเหลือเกิน หลังจากจัดการเลียน้ำใสๆของคนตัวเล็กจนหมด ยูโตะก็รีบดึงแท่งแก้วที่เสียบอยู่ในร่างเล็กออก แล้วจัดการยัดเยียดส่วนกลางกายของเขาใส่เข้าไปแทนที่ทันที

“อ๊ะ...อ่า~”

ยู ริถึงกับสะดุ้งทะยานตัวไปข้างหน้าด้วยแรงสอดใส่ของอีกคน ยูโตะพยุงตัวค่อมร่างเล็กไว้แล้วกระแทกแท่งกายของเขาใส่เข้าในร่างนั้นอย่าง หนักหน่วง แทบไม่ต้องบรรยายถึงความสุขที่ได้รับจากคนๆนี้ ยิ่งช่องนั้นมันรัดของๆเขาแน่นมากเท่าไหร่ เขาก็แทบจะหยุดตัวเองไม่ได้ทุกครั้งที่เสียบใส่มันเข้าไป

“อือ...อ่า...น นายชื่ออะไร”
“....”

เสียง ตอบกลับมาของร่างเล็กกลับว่างเปล่า ไม่แม้แต่จะสบตากับคนถามด้วยซ้ำ ยิ่งพอถูกขัดใจยูโตะยิ่งฉุน เขาไม่ชอบให้ใครขัดใจอยู่แล้ว และยูริก็คิดผิดที่ทำกับเขาแบบนี้

“อะ อ๊าย!”
“ฉันถามว่าชื่ออะไร!”

ยูโตะกดของๆเขาใส่ลงไปในร่างเล็กทั้งแรงและเร็วจนมันหายเข้าไปอยู่ในตัวของยูริแทบจะทั้งอัน

“อื้ออ...จิเนน...ยูริ”
“ยูริ...ครางชื่อฉันสิ...ยูโตะ ครางดังๆ”

เมื่อ ยังไม่ได้รับการตอบสนองยูโตะก็ยิ่งกระทำกับร่างเล็กหนักขึ้นกว่าเดิม เขาจับขาของยูริแยกออกกว้างแล้วกระแทกดุดันแท่งกายของเขาเข้าออกถี่รัว จนร่างบางตัวสั่นคลอนไปหมด

“เร็วสิ...ร้องออกมา!”
“อะ อะ...อ๊า...ยูโตะ...อือ...พอก่อนฉัน...ฉันไม่ไหวแล้ว”
“ถ้าฉันยังไม่พอใจนายก็หยุดไม่ได้...ทำให้ฉันพอใจสิ...ยูริ...แล้วนายจะได้เป็นอิสระ”
“หะ...ให้ทำยังไงละ”

ยู โตะหยุดการสอดใส่ของๆเขากับร่างเล็ก แล้วเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดออกจากนั้นเขาก็พลิกให้ตัวเองนอนลงไปแทนที่อีกคน โดยให้ยูรินั่งค่อมตัวเขาแทน แต่ส่วนกลางกายของเขาก็ยังค้างคาอยู่ในช่องนั้นไม่ได้ถูดถอดออก

“ขยับสิ ทำให้ฉันพอใจ...เร็วยูริ”

คน ตัวเล็กเม้มปากแน่นก่อนจะค่อยๆดันสะโพกลงไปช้าๆ เขาวางมือไว้ที่หน้าท้องของคนร่างสูงก่อนจะกระแทกก้นเนียนสวยลงไปกับของๆยู โตะ ยิ่งยูริเกร็งสะท้านช่องทางของเขากับแท่งกายของยูโตะก็ยิ่งเบียดเสียดรัด แน่นมากขึ้น

“อื้อ...ยูริ ดี...แบบนั้นกดลงมาอีก”

ยูโตะบีบ กำก้นเนียนสวยให้เพิ่มจังหวะกระแทกลงมาอีกจนสุดแท่งกายของเขา แต่เขาเองก็ใช่ว่าจะอยู่เฉย ยูโตะกระแทกสอดใส่แท่งกายของเขาสวนขึ้นไปด้วยเช่นกัน

“อ อ่า...ยูโตะ อื้ออ...”
“ยูริแรงอีก...ลงมาอีก...อ่า~”


ทำ กันสักพักยูโตะก็ลุกขึ้นนั่งโดยที่ยังมีคนตัวเล็กนั่งค่อมอยู่ ยูโตะจับแขนทั้งสองข้างของยูริให้อ้อมกอดคอเขาไว้ แล้วเขาก็จับคนตัวเล็กให้นอนลงกับพื้นอีกครั้งจากนั้นแรงกระแทกก็ยิ่งเพิ่ม พูนทวีความแรงมากขึ้นจนสามารถเรียกเหงื่อให้ออกมาจากตัวของทั้งสองคนได้ เหมือนกับว่าอยู่ในระหว่างการรบอย่างหนักหน่วง

“ยูโตะ...อะ อ๊ะ...จะไม่ไหวแล้ว...ฉันจะออกแล้ว...อื้ออ...”
“ยูริ...อื้อ...อีกนิด...อ่า...ใกล้แล้ว...”

เมื่อ ใกล้ถึงความปรารถนาทั้งสองยิ่งเร่งจังหวะรุนแรงเข้าใส่อีกคนมากขึ้น ร่างสองร่างแทบจะไหม้หลอมละลายเข้าด้วยกัน ช่องทางส่วนล่างที่ถูกเบียดเสียดเข้าหากันมันแทบจะร้อนระอุจนดับไม่ลง ยูโตะกระแทกแท่งกายของเขาทั้งเร็ว แรง ถี่กระชั่นจนยูริถึงกับรับแรงไม่ไหวจนต้องโน้มขาไปเกี่ยวเอวของคนร่างสูง ยูริกอดยูโตะไว้แน่นเพื่อเพียงพอที่จะรับแรงกระแทกที่ถ่าโถมใส่เข้ามา

“ยูริ...อึก ฉันจะ...อะ อ๊า~~”
“อื้ออ...ยูโตะ...มันออกมาแล้ว...อะ อ๊า~”

จน ในที่สุดน้ำใสๆของยูโตะก็ถูกปล่อยเข้าไปในตัวของคนตัวเล็กคนหมด แล้วยูริเองเช่นกันเขาปล่อยน้ำของตัวเองฉีดพุ่งออกมาจนเลอะทั้งตัวเขาและตัว ยูโตะด้วย ยูโตะก้มลงไปเลียน้ำใสๆที่ตกเลอะอยู่ตามง้ามของยูริแล้วส่วนหน้าท้องของยูริ ด้วย จากนั้นเขาก็เลื่อนตัวขึ้นไปจูบกอดคนตัวเล็กอีกครั้ง เขาใช้นิ้วปาดน้ำใสๆที่เลอะอยู่ตรงแก้มของเขาออก แล้วส่งมันให้กับยูริเพื่อให้คนตัวเล็กเลียมันออกจากนิ้วให้เขา ยูริเองก็รับมันเข้าปากอย่างง่ายดาย เหมือนกับว่าตอนนี้เขาได้เต็มใจและยินยอมให้กับคนๆนี้ไปแล้ว

อันนี้เป็น SF 3 ตอนจบจ๊า ลงไว้เป็นน้ำ้จิ้มก่อน ที่เหลือติดตามในบล็อก

นี้ได้น๊า  http://saralyman.blog131.fc2.com/

ตอนนี้ได้ทำบล็อก ใหม่อีกอันแล้ว เข้าไปดูได้นะ

มีฟิคแล้วก็ไฟล์ต่างๆมากมายเกี่ยวกับจั้ม 

ใครที่ยังติดตาม fic อยู่ก็เข้าไปอ่านได้นะฮับ

http://saralyman.blog131.fc2.com/

edit @ 2 Aug 2010 15:09:07 by Sakura

edit @ 2 Aug 2010 15:12:33 by Sakura

  ยูริกับยูโตะคุยกันสักพัก ยูโตะก็ขอตัวกลับบ้านก่อน คนตัวเล็กไม่ได้ว่าอะไรจึงเดินไปส่งที่หน้าบ้าน พอส่งเพื่อน
เสร็จยู ริก็เดินกลับเข้ามาในบ้านเพื่อจะมาหาเรียวสุเกะ แต่พอเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นคนตัวหน้าก็ไม่อยู่ซะ
เเล้ว ยูริจึงคิดว่าคนตัวหนาต้องอยู่ที่ห้องทานอาหารแน่นอน จึงเดินเข้าไปดู แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เรียวสุเกะนั่ง
อยู่ที่ห้องอาหารพร้อมกับ อาหารที่เตรียมวางไว้บนโต๊ะเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยูริจึงเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆเรียวสุ
เกะ แล้วก็แก้ลวแซวคนตัวหนาว่า
"เรียวนี้มารอถึงห้องอาหารแล้วเหรอ ไหนบอกว่าไม่หิวไง"
"..." ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาเลย นอกจากสีหน้าเรียบตรึงที่มองกลับมา

ยูริรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากตอนนี้เขาหิวมากเกินกว่าจะคิดเรื่องอะไรทั้งนั้น พอคนตัวหนาไม่ตอบ
อะไรยูริก็ลงมือกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า โดยไม่ได้รู้เลยว่าคนข้างๆกลายเป็นซาตานไปแล้วตอนนี้ เขารอแค่
เวลา ที่จะตะคุบเหยื่อเท่านั้น ขณะที่ยูริกินอาหารไปเรียวสุเกะก็ได้แต่มองหน้ายูริอย่างเดียวไม่ยอมกินอะไรทั้งนั้น
คนตัวเล็กถึงแม้จะรู้สึกแปลกๆแต่ก็ยังไม่รีบร้อนที่จะ ถามอะไรตอนนี้ พอกินอาหารเสร็จ ยูริจึงเริ่มถามเรียวสุเกะว่า
"เรียว เป็นอะไร ทำไมไม่กินอะไรเลยละ วันนี้ฉันกับนายยังไม่ได้..."

เพล้ ง!!! เสียงจานดังตกลงพื้นทันที หลังจากที่คนตัวหน้าลุกขึ้นแล้วกวาดจากทั้งหมดโยนทิ้งไปโดยไม่ได้
สนใจ อะไรทั้งสิ้น ยูริมองการกระทำนั้นอย่างตกตะลึง นี้เรียวสุเกะเป็นอะไรไป อยู่ๆก็เกรียวกราดขึ้นมา สายตา
ที่มองมาทางเขาก็น่ากลัวไม่เหมือน เดิม
"เรียวนายเป็น..."

คนตัวเล็กยังพูดไม่จบ เรียวสุเกะก็ฉุดเขาขึ้นมาจากเก้าอ้แล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนโต๊ะอาหาร ร่างเล็กที่ไม่ได้ทันตั้ง
ตัวถึงกับทำอะไรไม่ถูก ทั้งตกใจทั้งมึนงง
"เรียว!นาย เป็นอะไร บ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย"
"หุบปาก!"
เรียวสุเกะเอามือข้าง หนึ่งจับแขนทั้งสองข้างของยูริขึ้นกดไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างก็จัดการกระชากเสื้อผ้า
ของยูริทิ้งให้พ้นทางโดยเร็ว จนตอนนี้เหลือแค่กางกางเท่านั้นที่คนตัวเล็กใส่อยู่
"ปล่อย!นายเป็นบ้า อะไรปล่อยนะฉันเจ็บ"
"เจ็บงั้นเหรอ?ถ้าเป็นไอ้ยูโตะคงจะชอบใช่ไหม!"
"ยู โตะ?ยูโตะมาเกี่ยวอะไรด้วย"
"เกี่ยวสิ หมอนั้นมันกำลังจะทำให้นายจากฉันไป คิดเหรอว่าฉันจะยอมง่ายๆ วันนี้ฉันจะทำให้นายลุกไปไหน
ไม่ได้เลย นายต้องอยู่กับฉัน!"
"เรียว เข้าใจผิดแล้ว ยูโตะไม่ได้...อ๊ะ!"

เรียวสุเกะก้มลง กัดที่ยอดอกของคนตัวเล็กเเรงๆ ทั้งกัดทั้งขบเม้มจนแดงเป็นรอยทั้งสองข้าง จากนั้นร่างหนาก็
เริ่มทิ้งรอยจูบไว้ทั่วตัวคนตัวเล็กตั้งแต่ ใบหน้าเรื่อยๆลงมาเป็นรอยแดงเต็มไปหมด
"อือออ...เรียว พอ พอก่อน นาย...เข้าใจผิด อ๊ะ...ฉันไม่ได้คิด...อ๊าย!เรียว!"

ยูริเผลอร้องออกมาดังลั่นหลังจากที่คนตัวหนาถกกางเกงเขาลงแล้วก็เอานิ้วมือ สอดเข้ามา
ในช่องแคบๆของตัวเองถึงสามนิ้ว แล้วยังสอดใส่เข้ามาอย่างแรงถึงแรงที่สุด โดยที่ปราศจากการเตรียมพร้อมใดๆ และที่ยิ่งทำให้คนตัวเล็กเจ็บหนักก็คือ เรียวสุเกะไม่ได้ขยับนิ้วแต่กลับสอดใส่มาเฉยๆ ร่างกายของยูริตอนนี้รับไม่ได้กลับการกระทำของคนตัวหนาเป็นอย่างมาก มันทั้งเจ็บ ทั้งปวด แล้วที่เจ็บอย่างมากคือคนตัวหนาไม่ยอมฟังเขาเลย ไม่ยอม เชื่อใจเขาบ้าง แล้วน้ำตาของคนตัวเล็กก็ไหลออกมาเปื้อนโต๊ะอาหาร แต่คนตัวหนากลับมาสนใจ เขาขยับนิ้วสอดใส่เข้าออกช่องทางนั้นแรงๆจน เริ่มเปียกชุ่ม
"อ๊ะ เรียวพอ พอแล้ว อือ...อื้อออ"
"พอเหรอ"

เรียวสุเกะเร่งนิ้วสอดใส่เข้าไปทางช่องแคบๆนั้นมากขึ้นกว่าเดิมจนคนตัวเล็ก แทบจะขาดใจตาย สองมือเล็กจึง
เอื้อมไปยึดบ่าของคนตัวหน้าเอาไว้ แล้วบีบแรงๆเมื่อคนตัวหนาเร่งจังหวะในช่องทางนั้นของเขา
"อืม...เรียว อ๊ะ อะ อ่าาา~ พอก่อน ฉะ ฉันไม่ไหวแล้ว"
"แค่นี้มันน้อยไป ยูริ"

หลัง จากที่ปลุกเร้าอารมณ์จนคนตัวเล็กแทบเกือบจะไปถึงฝั่งแล้ว เรียวสุเกะเลยรูดซิบกางเกงตัวเองลงแล้วก็ จ่อ
เข้าไปในช่องแคบๆนั้น ของยูริทันที
"อะ อ๊ะ เรียว...อ่าาา"

เรียวสุเกะจับขาของยูริแยก ออกกว้างๆแล้ว กระแทกดุดันความเป็นชายเข้าไปจนมิด จากนั้นก็ขยับเข้าออกสุด
แรง จนร่างเล็กค้อนสั่นไปตามเเรงที่คนตัวหนาดุดันเข้ามา
"อ๊ะ อ่าา...เรียว...เรียว..."
"อืออ...ยูริ...อ่าาา..."

เรียวสุเกะ ดึงร่างเล็กให้เข้ามาเบียดชิดกับร่างของเขามาขึ้น แล้วก็ดุดุนความเป็ยชายเข้าไปจนในช่องแคบนั้น
หนักกว่าเดิม จนคนตัวเล็กต้องเอาขาทั้งสองข้างเกี่ยวรอบเอวหนาไว้ มือเล็กทั้งสองข้างจากที่เกาะอยู่บริเวณ
ไหล่ก็เลื่อนมาโอบล้อบคอ แกร่งเหมือนตอนนี้เขากำลังกอดกับเรียวสุเกะอยู่ ยิ่งคนตัวหนากระแทกความเป็น
ชาย ลงมามากเท่าไหร่ ร่างเล็กก็ยิ่งครางไม่เป็นภาษา คนตัวหนาก็เช่นกัน ตอนนี้แทบจะไม่ไหวแล้ว
ใกล้จะไปถึงฝั่งทุกขณะ เรียวสุเกะเอามือจับบั้นท้ายของคนตัวเล็กไว้แน่นแล้วก็สอดใส่ความเป็นชาย เข้าไปถี่ๆ
กระแทกจนโต๊ะอาหารสั่นคลอนไปหมด
"อะ อ๊ะ...ยูริ อีกนิดเดียว"
"เรียว...อือ...อื้มมม อ่า~"

พอใก้ลจะถึงที่หมาย เรียวสุเกะ ก็กระแทกความเป็นชายรั่วๆ เข้าๆออกๆช่องทางนั้นของยูริจนแดง แล้วก็จับ
แกนกายของตัวเองออกมา ดันร่างเล็กให้นอนหงายลงกับโต๊ะแล้ว สาดน้ำรักใส่คนตัวเล็กที่นอนอ่อนละทวยอยู่
จนเปื้อนเต็มตัวไปหมด ยังไม่วายเรียวสุเกะกลับใช้ลิ้นของตัวเองไล้เลียน้ำรักที่อยู่บนตัวของคนตัว เล็กจนหมด
สักพักพอให้หัวใจหลับมาเต้นเป็นปกติเรียวสุเกะก็บังคับให้คนตัวเล็กใช้ปาก ให้เข้าอีก

"อื้อออ...ยูริ...อ๊า...อย่างนั้นแหละ...เร็วอีก..."

พอใกล้จะถึงที่สุดเรียวสุเกะก็จับคนตัวเล็กให้นอนคว่ำลงกับพื้นแล้ว จับสะโพกสวยให้แอ่นขึ้นมารองรับส่วนแกนกายเขาแล้วก็รีบกระแทกส่วนแกนกายเข้า ไปทันที
"อ๊ะๆๆ...เรียว!!!" ยูริแทบจหมดลมหายใจ คนตัวหนาช่างไม่ออมแรงกับเขาเลย ทั้งที่ทำรักกันมาหลายครั้งแล้วก็ยัง กระแทกความเป็นชายเข้ามาแรงเหลือเกิน"
"อ่า...ยูริ...ฉันกับยูโตะ ใคร...ที่นายรักมากกว่ากัน...อ๊ะ..."
"..." ไม่เสียงตอบใดๆจกาคนตัวเล็กทั้งนั้น นอกจากเสียงครางกับเสียงหอบหายใจ
"อื้ม~... อ๊ะๆๆๆ..." เมื่อไม่ได้คำตอบคนตัวหนายิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ เขาจึงเร่งจังหวะกระเเทกหนักเข้าไปกว่าเดิม ทำคนตัวเล็กแทบไถล่ไปข้างหน้า

"อ๊ะๆๆๆๆ...พอ...พอได้เเล้ว...เรียว สุเกะ!!!" ยูริครางเรียกเสียงอีกคนดังลั่นหลังจากที่ตัวเอง
ได้ไปถึง ฝั่งอีกรอบ สักพักก็มีน้ำรักฉีดเข้ามาในช่องทางแคบๆของเข้าอีกครั้งจนล้นออกมาข้างนอก นั้นบอกได้
ว่าคนตัวหนาก็ตามเขามาแล้วติดๆ
"อ่าาาาา...ยูริ...ที นี้หนีฉันไปไหนไม่ได้แล้วใช่ไหม"
"คนบ้า...ฉันเกลียดนาย...เกลียด... อุ๊บ"เรียวสุเกะรีบประกบริมฝีปากของตนเข้าหาอีกคนอย่าง
ร้อนแรง จูบนี้แทบทำให้อีกคนเกือบหมดอากาศหายใจ
"อื้ออออ..."

ทั้งที่บท รักมันควรจะจบลงไปแล้วแท้ๆ แต่คนตัวหนากลับไม่ยอมง่ายๆ เขากับยูริทำรักกันไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่
รอบจนคนตัวเล็กเหงื่อท่วม ตัว ร่างกายก็จะไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ พอทำรักจนพอใจเรียวสุเกะจึงค่อยๆอุ้มคนตัว
เล็กไปบนห้องนอน และก็จัดการเช็ดตัวให้คนตัวเล็กจนไม่เหลือคราบอะไรแล้ว ยูริแทบพูดอะไรไม่ออก เพราะ
แรงที่เหลือตอนนี้ก็มีแค่ใช้หายใจ เขาจึงปล่อยให้คนตัวหนาจัดการกับเขาอย่างไม่ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ
พอ มาถึงเตียงนอนก็หลับลึกทันที หลังจากนั้นเรียวสุเกะจึงล้มตัวลงนอนข้างๆยูริแต่ก็ยังดึงคนตัวเล็กมากอดไว้
ไม่ ยอมให้ห่างแม้นิดเดียว ตอนเช้าอากาศช่างสดใสยิ่งนัก เรียวสุเกะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ หลังจากนั้นสายตาก็มองไปยังคนที่นอนอยู่ข้างๆ ซึ่งตอนนี้หลับปุ๋ยเหมือนลูกแมวน้อยในอ้อมกอดของเจ้านาย ช่างน่ารักแล้วก็ยั่วเขายิ่งนัก เรียวสุเกะจึงค่อยๆ เขยิบตัวเข้าไปใกล้แมวน้อยช้าๆ แล้วก็บรรจงจุมพิตลงไปที่ปากสีแดงซึ่งหวานช่ำเหมือนกับลูกเชอรี่ไม่มี ผิด หลังจากประทับจูบลงไปแล้ว สักพักคนตัวเล็กก็ลืมตาตื่นขึ้นมา แต่ก็ยังคงงัวเงียอยู่เหมือนกับว่าจะนอนไม่พอ ก็แน่ละ ที่รักของเขาเล่นทำรักตั้งกี่รอบต่อกี่รอบก็ไม่รู้ กว่าจบจบลงได้ใช้เวลาไปตั้งกี่ชั่วโมงแทบนับไม่ถูก
"ยูริ...นอนต่อก็ได้ นะ...ไม่ต้องรีบตื่นหรอก" เรียวสุเกะพูดกระซิบเบาๆพร้อมทั้งประคองคนตัวเล็กให้ นอนลงต่อ
"ไม่...ฉันไม่ง่วงแล้ว"
"แน่ใจนะว่าลุกไหว?"
"คน บ้า...ไปให้พ้นเลย ฉันจะลุกไหวไม่ไหวมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย"
"ใช่สิ ฉันไม่ใช่ยูโตะนี่"
"อะไรๆ ก็ยูโตะนายเอาแต่พูดถึงยูโตะตั้งแต่เมื่อวานเเล้วนะ เป็นอะไรมากไหมเนี่ย"
"เป็น!ใคร มันจะทนไหวที่เห็นคนรักของตัวเป็นไปยืนกอดกับคนอื่น ถ้ายูริเป็นฉันจะทนได้เหรอ"
"อ๋อ...เรื่องนี้เอง ที่ทำให้นายโกรธหน้ามืดขึ้นมา"
"ก็ใช่นะสิ...จะไม่ให้โกรธได้ไง"
"เรียว ฟังนะ...ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ฉันกับยูโตะเราเป็นแค่เพื่อนกัน เป็นแค่เพื่อนเท่านั้น!ที่ฉันกอดกับยูโตะก็ไม่มีอะไรไปมากกว่าคำว่า เพื่อน" ยูริพูดอย่างหนักแน่นไม่มีแสร้ง สายตาที่มองมาก็ไม่มีหวั่นไหวเลย ทำคนที่ฟังเชื่อสนิทใจ แต่ก็ยังแกล้งถามคนตัวเล็กไปว่า

"เเล้วฉันละ ยูริคิดยังไง "
"ก็คิดว่านายเป็นคนรักไง...รักมากที่สุด...รักตั้งแต่ที่ เจอครั้งแรก รักมาตลอด แล้วก็จะรักอย่างนี้ทุกวัน รักมากขึ้น เรื่อยๆจนรักใครไม่ได้แล้ว!...ไงพอใจรึยังละ ฉันพูดมันออกมาหมดแล้วนะ ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วด้วย"
"ยูริ..."

เรียวสุเกะประกบจูบลงไป กับริมฝีปากของคนตัวเล็กอีกครั้ง จูบที่บอกความรู้สึกทั้งหมดที่มี จูบที่เขาจะมีให้คนๆนี้คนเดียว

จบ บริบูรณ์

ในที่สุดก็จบแล้ว

หวังว่าคงจะชอบกันนะ 

เรื่องใหม่อาจจะเขียน(มั้ง)

คงจะเป็น ยูโตะกับยูริ หรือไมก็รักสามเศร้าไปเลย

คงจะ...เหมือนเดิม 5555555+

edit @ 15 Apr 2010 00:56:23 by Sakura